มะม่วง มะนาว มะพร้าว ส้มโอ ไชโย โห่ฮิ้ว..*
มะม่วง – คนพี่
มะนาว – คนน้อง
เกิดห่างกัน 5 ปี
ตอนเด็กไม่เคยรู้สึกว่าจะมีหน้าตาคล้ายกัน
มะม่วงตัวดำ ผอม – เกร็ง
มะนาวตัวขาว แก้มยุ้ย – นุ่มนิ่ม
มะม่วงขี้เหร่ผมสั้นกุด แต่ชอบใส่กระโปรงบานฉ่ำ
มะนาวน่ารักผมประบ่า ชอบใส่แต่กางเกง
มะม่วง..
ชอบวิ่งตามพวกเด็กผู้ชายไปเล่นในสวน
ตักแหนเลี้ยงลูกเป็ดที่ซื้อมาจากตลาดนัด
ช้อนลูกปลาในคูน้ำ ไต่ท่อประปา ไต่รางรถไฟ
ไปมันทั้งกระโปรงบานฉ่ำนั่นแหละ
มะนาว..
ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร นั่งเล่นอยู่แต่ในบ้าน
หรือไม่ก็เล่นกับเด็กตัวเล็ก ๆ แถวบ้าน
รู้สึกตัวอีกที
มะม่วงอยู่มหา’ ลัยปีสี่ - ผมประบ่า
มะนาวอยู่ม. สี่ – ผมยาว
Mommy ชอบเรียกมะม่วงว่ามะนาว เรียกมะนาวว่ามะม่วง
เวลาอยู่นอกเครื่องแบบนักศึกษา – นักเรียน
คนแถวบ้านที่เป็นพวกย้ายมาอยู่ใหม่ถามว่า “เป็นฝาแฝดกันเหรอ?”
คนแถวบ้านที่อยู่กันมานานเก่าแก่เริ่มสงสัยแล้วถาม “คนไหนพี่ คนไหนน้อง”
สองคำถาม มะม่วงยิ้ม มะนาวหน้าบึ้ง
“เออ.. นาวหน้าแก่” มะนาวบ่นประโยคนี้ทุกครั้ง
ความสนุกของมะม่วงอยู่ที่
เวลาจะไปไหนมะม่วงจะรอแต่งตัวหลังมะนาว
รอดูว่ามะนาวแต่งตัวยังไง แล้วมะม่วงจะแต่งตาม
ฮ่า ๆ อยากเป็นฝาแฝด
หลัง ๆ มะนาวรู้ทัน เตรียมชุดจริงไว้
พอมะม่วงแต่งตาม มะนาวจะหายตัวเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนอีกชุดออกมา
“ไม่ต้องมาเลียนแบบได้มะ” มะนาวฟึดฟัด
วันนึงมะม่วงไม่อยู่ เพื่อนสมัยเด็กคนนึงมาหาที่บ้านโดยไม่ได้นัด
เพื่อนยืนอยู่ที่รั้วหน้าบ้าน มองผ่านรั้วเห็นมะนาวยืนอยู่ที่ประตูบ้าน
“ม่วง...” เพื่อนเรียก มะนาวเงียบไม่ตอบ
“ม่วง!” เพื่อนเรียกซ้ำด้วยเสียงที่ดังขึ้น มะนาวเงียบไม่ตอบ
“เฮ้ยม่วง!!” เพื่อนเรียกอีก มะนาวหันไปมองหน้า แล้วไม่พูด
“ไอ้ม่วง!!!!!” เพื่อนตะโกน
“ไม่อยู่ว้อย!!” มะนาวตะโกนกลับ
“อ้าว.. แล้วก็ไม่บอก” เพื่อนเดินคอตกกลับไป ก่อนที่จะโทรมาฟ้องตอนดึก
อีกวัน
มะม่วงออกไปเดินหาของกินยามเย็นแถวบ้าน
ผ่านรถเข็นขายแหนมย่างที่มะม่วงไม่กิน
คนขาย “อ้าว ไม่กินแหนมย่างเหรอ?”
มะม่วงยิ้มแล้วส่ายหน้า
คนขาย “ทำไมล่ะ?”
มะม่วง “หนูไม่ชอบ”
คนขายทำหน้างง
มารู้ทีหลังว่ามะนาวซื้อแหนมย่างเจ้านี้กินทุกวัน
อืม.. ตอนที่ตอบว่า “หนูไม่ชอบ” คนขายคงงงพิลึก
ถัดมา
มะม่วงหยุดงาน ยามบ่ายคล้อยก็พาตัวเองออกมาเดินเล่น
เด็กตัวเล็กตัวน้อยแถวบ้านวิ่งมาล้อมหน้าล้อมหลัง
“พี่มะนาววววววว” เด็กกระโดดเหย็ง ๆ ส่งเสียงเรียกอย่างดีใจ
“พี่ไม่ใช่มะนาว พี่ชื่อมะม่วง” ตอบกลุ่มเด็กไป เด็ก ๆ ทำหน้างง
“พี่ชื่อมะม่วง เป็นพี่สาวของพี่มะนาว”
“แล้วพี่มะนาวล่ะ” เด็ก ๆ ถาม
“พี่มะนาวไปเรียน ยังไม่กลับ”
“ว้า... เหรอ...”
“ไปก่อนนะ” ฉันบอกเด็ก ๆ
...
ไม่นานหลังจากนั้น
เด็กแถวนั้นแยกมะม่วงกับมะนาวด้วยวิธีอยู่นิ่ง ๆ แล้วรอ
เพราะพี่มะนาวจะพุ่งตัวเข้าไปเล่นกับหนู ๆ
แต่พี่มะม่วงจะเดินผ่านไปเฉย ๆ อย่างไม่ใยดี
เรื่องแบบนี้
เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกลายเป็นเรื่องเคยชินสำหรับมะม่วง และมะนาวไปเรียบร้อย
และมันเริ่มห่างหายไปเมื่อมะนาวเรียนจบ และเริ่มทำงาน
เช้าตรู่ต่างคนต่างออกจากบ้าน เย็นมากว่าแต่ละคนจะกลับ
คนละแวกบ้านก็แทบจะไม่ค่อยได้เห็นเราสองคนแล้ว
แต่...
เมื่อเดือนก่อน
มะม่วงกลับจากทำงานด้วยสภาพเสื้อโปโลสีฟ้า กางเกงยีนส์สีเทา
พอเก็บกระเป๋าถือเสร็จ ก็เดินออกไปร้านขายของชำหน้าปากซอย
สวนกับมะนาวที่กลางซอย มะนาวใส่เดรสสีเทา
พอไปถึงร้านขายของชำ น้าแถวบ้านมองหน้าแล้วถามว่า
“เอ๊ะ เมื่อกี้เห็นใส่กระโปรง ทำไมแป๊บเดียวเป็นกางเกงล่ะ หรือว่าป้ามองผิด”
“ไม่นะป้า ก็ใส่กางเกงตั้งแต่แรกแล้วนี่”
“ไม่ ๆ เมื่อกี้ใส่กระโปรง”
ฟังป้าแล้วนึกได้เลยบอกว่า “คนละคนกันมั้ง”
ป้าอีกคนที่ยืนใกล้ ๆ เลยพูดว่า
“คนละคนกัน ดูผมสิ คนละสี คนเมื่อกี้หัวแดง คนนี้หัวดำ”
“อ้าวเหรอ” ป้าคนแรกยังมึน
“อืมใช่ ผมคนละสีกัน” มะม่วงเลยย้ำ
เมื่อค่ำ
ไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวเป็ด
ปกติเวลาไปกินก็ไปคนเดียวทุกครั้ง
วันนี้คนขายทักว่า “วันนี้มากินคนเดียวเหรอ?”
ฟังแล้วงง “เอ๊ะ! ทุกทีก็มากินคนเดียวนะ”
คนขายฟังคำตอบแล้วทำหน้างงหนัก
“เห็นมาสองคนตลอดนะ”
“สงสัยไม่ใช่หนูล่ะ มาสองคนกับผู้ชายใช่ไหม”
“ใช่ ๆ”
“นั่นน้องสาวหนูกับแฟนเค้า ถ้าหนูน่ะกินคนเดียว”
อ่ะ..
. . .
มะม่วง – มะนาว
(รูปเมื่อปลายปี 2549)
ห ม ว ด สั ง เ ข ป :
๐๑.
เมื่อก่อน
มะม่วง – แต่งหน้า แต่งตัวจัด ผมแดง
มะนาว – ไม่แต่งหน้า แต่งตัวเรียบ ๆ ผมดำ
ปัจจุบัน
มะม่วง – ไม่แต่งหน้า แต่งตัวป้า ผมดำ
มะนาว – แต่งหน้า แต่งตัวจัด ผมแดง
. . .
วิธีสังเกต
๐๒.
“คุณ – ฉัน” มะม่วง
“ตะเอง – เค้า” มะนาว
“เหมือนใจดีแต่ดุ” มะม่วง
“เหมือนดุแต่ใจดี” มะนาว
. . .
ความรัก
๐๓.
นับเวลาถอยหลังปิดระบบการชมไพลินไดอารี่
ใครโดนเตะออก – ขออภัย
(ทำไมไม่ล็อคสักที – ล็อคเลยก็ไม่สนุกสิ หึ หึ)
๐๔.
ฉันไม่มีสำนึกรักธรรมชาติ
ไม่นิยมความงามของดอกไม้
ไม่นึกรักเอ็นดูเด็ก
และ
ไม่ค่อยมีเมตตาพร่ำเพรื่อกับเพื่อนมนุษย์
ฉันเป็น
“ผู้หญิงโสมมข้างถนน” ไม่ใช่ “นางงามมิตรภาพ”
๐๕.
ความน่ารัก - ความดี ไม่ได้มีไว้ present
. . .
ใครจะคิดอย่างไรก็แล้วแต่
บรรทัดฐานล้วนแตกต่าง
๐๖.
ร้ายพร่ำเพรื่อจริงเลย
ฉัน
๐๗.
“ทำไมเดี๋ยวนี้แรดกันจังวะ?”
“อ้าว!! ถ้าไม่แรดจะหาผู้ชายมาใส่ท้องได้เหรอ”
. . .
. . .
เจอเป้าหมายแล้ว มันก็ต้องอ่อยกันหน่อย
ผู้หญิงโสมมข้างถนน*
28 พ.ย. 2552 เวลา 22:06 น.
อุ๊ย.. ตกไปตอนไหนเนี่ย ขอบคุณนะคะที่เก็บให้*