เ มื่ อ ล ม พั ด ม า ท า ง ห น้ า ต่ า ง *
ทุกครั้งที่เริ่มเข้าฤดูหนาว และประสาทสัมผัสเริ่มรับรู้ได้ถึงกลิ่นเฉพาะของฤดูนี้
แม้ความเย็นจะยังไม่ปรากฏให้รู้สึกได้ถึงลักษณะจำเพาะของฤดูกาล
แต่ไม่รู้ทำไมสมองของฉันมักจะทำงานอัตโนมัติในการขุดคุ้ยเรื่องราวของอดีตขึ้นมา
ทั้งที่อดีตบางเรื่อง.. เหตุการณ์บางอย่าง.. ก็ไม่ได้เกิดขึ้นในฤดูหนาว
เช่นเดียวกับอดีตนี้.. ที่ไม่ได้เกิดขึ้นในฤดูหนาว
หากกลับเป็นฤดูแห่งสายฝน เมื่อสามปีที่แล้ว
กลิ่นของฤดูหนาวทำให้ฉันนึกถึง และตั้งใจหยิบซองจดหมายสีขาวซองนั้น
ที่ถูกเก็บแยกไว้จากซองจดหมายอื่นบนชั้นของโต๊ะหนังสือในห้องนอนออกมา
. .
. .
จดหมายฉบับแรกจาก “สายลม” จดหมายของ “พายุ”
อาจเป็น.. ความวิเศษของฤดูหนาว
ที่เสมือนเครื่องย้อนเวลาพาฉันกลับไปสู่สารพัดความทรงจำเสมอ
ห ม ว ด สั ง เ ข ป :
๐๑.
ลมเพลมพัด เอาอะไรแน่ไม่ได้
หากหวังว่าในแต่ละวัน
คงไม่เหนื่อยเกินไป
และยังสบายดี
. .
๐๒.
. .
จดหมายฉบับข้างบน
และ
ตุ๊กตาจระเข้ไขลานที่ได้มา
. .
๐๓.
ผู้หญิงโสมมข้างถนน*
9 พ.ย. 2552 เวลา 20:57 น.
พั ด เ บ า - เ บ า ผ่ า น ฉั น ไ ป *