เ จ็ บ จ น คุ้ น เ ค ย . . . *
แดดใส ฟ้าโปร่ง ระลอกลมพัด
กลิ่นเฉพาะอันชัดเจนของฤดูหนาวเดินทางมาถึง
ในวันที่สองของเดือนพฤศจิกายน
วันที่พระจันทร์เต็มดวง
ปฏิทินใส่ตัวเลขสากลให้เดือนพฤศจิกายนนี้เป็นเดือนสิบเอ็ด
แต่คนไทยว่ามันคือเดือนสิบสอง
จันทร์เต็มดวงในคืนสิบสอง โบราณกำหนดให้คนไทยลอยกระทง
ลอยกระทงเพื่อขอขมาต่อพระแม่คงคาแห่งสายน้ำที่เปรียบเหมือนผู้ให้ชีวิต
การขอขมาที่ทำกันต่อเนื่องยาวนานผ่านเวลา
ถูกเบือนจากการขอขมาพระแม่คงคาไปสู่ความรักฉันท์หนุ่มสาว
ถ้าลอยกระทงด้วยกัน กระทงลอยบนกระแสน้ำไปด้วยกัน
เราจะเป็นเนื้อคู่กัน
...
...
...
...
...
“น้องม่วงหายไปไหนมาคะ เนี่ยพี่ว่าจะชวนน้องม่วงลอยกระทงด้วยกัน”
อดีตประธานชมรมดนตรีและนาฏศิลป์ไทยถามฉันด้วยคำชวนซึ้ง
“อือ... ม่วงลอยไปแล้วล่ะเมื่อกี้”
ฉันตอบด้วยอารมณ์เซ็ง ๆ
“เสียดายจัง... งั้นเดี๋ยวพี่ไปลอยกระทงก่อนนะ น้องม่วงจะเดินไปเป็นเพื่อนพี่ไหมคะ?”
“ไปสิพี่”
“เฮ้ย ๆ อะไรของมึ-งวะ เดี๋ยวกุตกน้ำ”
ฉันละสายตาจากพี่อดีตประธานชมรมแล้วหันไปตามเสียงที่ทำลายความเงียบริมสระ
เด็กวิศวะกลุ่มหนึ่งกำลังแกล้งเพื่อนกันอย่างสนุกสนาน
คนที่กำลังจะปล่อยกระทงให้ลอยในน้ำถูกเพื่อนอีกสองสามคนแกล้งผลัก
ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ มือนึงถือกระทง อีกมือยันพื้นริมตลิ่ง
ในขณะที่ขืนร่างกายจากแรงผลักของเพื่อน
เขายกมือที่ถือกระทงขึ้นจบกับหน้าผาก ก่อนวางลงบนผิวน้ำ
และจังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นมา เราก็มองหน้ากันพอดี
“มึ-งอธิษฐานอะไรวะ” เสียงหนึ่งในกลุ่มนั้นตะโกนถามอย่างคะนอง
“เรื่องของกุ” เสียงเขาตะโกนตอบ
“น้องม่วงคะ กลับซุ้มกันเถอะ”
“อือ”
“น้องม่วงงงง ไปไหนมา”
“ไปลอยกระทงกับพี่เคน”
“ต๊ายยยย ไม่ชวนเจ๊เลย”
“ก็หาเจ๊ไม่เจอ”
“เฮ้ย ไอ้ไผ่กระติกใส่เงินอยู่ไหนวะ” เสียงใครสักคนตะโกนโหวกเหวกมาจากซุ้มข้าง ๆ
“กุฝากไอ้ปอนด์ไว้”
“แล้วมึ-งไปไหนมาวะ”
“ไปลอยกระทงมา”
แล้วคนที่ถูกตั้งคำถามก็เดินไปหยิบกุหลาบสีชมพูบนโต๊ะ ก่อนจรดปลายจมูกดมกลิ่น
“เฮ้ย สาวไหนให้มาวะ”
“ไม่รู้ว่ะ”
ฉันเบือนหน้าจากการแอบมอง แล้วเดินหลบไปหลังซุ้มชมรม จุดบุหรี่สูบ
(2542)
...
...
...
...
...
ฤดูหนาวมาถึงแล้ว วันลอยกระทงเวียนมาแล้ว
ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึก – ลึก
รู้สึกได้ถึงความเคว้งคว้างที่สูบฉีดไหลเวียนไปตามกระแสเลือดในร่าง
เรา... ไม่เคยลอยกระทงด้วยกัน
เรื่องบางเรื่อง
ถ้าไม่ตั้งใจนึก ก็ระลึกไม่ถึง
ห ม ว ด สั ง เ ข ป :
๐๑.
ป่วย
๐๒.
“ถ้าเราเป็นแฟนม่วง และเรามีปืน
เราคงติดคุกแล้วล่ะ แต่พอดีเราไม่ใช่แฟนม่วง”
. . .
ไม่ใช่แฟน อืม ไม่ใช่
๐๓.
“ทำอะไรอยู่ เป็นอะไรหรือเปล่าไม่มาทำงาน”
“อ้าวรู้ได้ไงว่าไม่ทำงาน วันนี้เข้า site เหรอ”
“ประชุมเสร็จแล้วรีบขับรถมา แต่มาไม่เจอ”
๐๔.
ที่จริงทะเลที่ปราณมันไม่ได้สวยหรอกนะ
แต่มันเป็นทะเลที่สวยที่สุดสำหรับม่วง
คุณ* เข้าใจไหม?
๐๕.
“กลัวม่วงหายไปหรือไง?”
“กลัว”
๐๖.
ขอโทษที่ทำให้คุณ* ต้องร้องไห้
และ
ขอบคุณที่คุณ* ร้องไห้
๐๗.
วันที่คุณ* มาหาฉัน
และพาฉันไปทะเล
. . .
รอวันนั้น
๐๘.
ชั่วชีวิตที่เคยรักใคร ไม่เคยล้อเล่นกับหัวใจ. . .
ผู้หญิงโสมมข้างถนน*
2 พ.ย. 2552 เวลา 14:48 น.
ที่ จ ะ เ ป็ น รั ก สุ ด ท้ า ย . . . *
บางที... การไม่มีความทรงจำ ก็ไม่ได้เลวร้ายนักใช่ไหมคะ :)
ปล. ถึงความจริงอยู่ห่างไกล แต่ในฝันห่างกันแค่เอื้อมมือ... อยู่ๆ ก็นึกถึงประโยคนี้ :)
เพลงเพราะ
ไผ่*
คิดถึง
เพราะโดนทิ้งในวันลอยกระทง
เมื่อสองปีก่อน
จนป่านนี้ ...
ก็ยังหาคนไปลอยด้วย...ไม่ได้เลย
Take Care ค่ะ คุณม่วง
ความรักของคุณ
ไม่ได้เริ่มต้นที่วันลอยกระทงหรือ
วันนี้ ลมหนาวมาถึงแล้วจริง จริง
ที่นี่ หนาวทั้งวัน
อะ แสดงว่าเรายังความจำดีอยู่
อิ
อิ
ไอตอนที่เห็นเนี่ย กำลังอึ้งอยู่
ตอนนั้นทำอะไรไม่ถูกจริงๆ พอเข้าออกไป ซักพัก ตั้งสติได้ก็อยากจะไปถาม แต่ติดลูกค้า ออกไปมองอีกทีก็หายไปแล้วครับ
- -
วันนี้ฉันดันนึกถึงวันลอยกระทงเมื่อปี 2546
ต้องมีความหลัง
กับทะเลที่ปราณแน่เลย
ปิ๊กกี้
ไม่ว่า เขาคนไหน
ขนาดไปถึงที่ แค่ไม่กี่เมตร
ก็ยังไม่ได้ลอย
คงเป็นโชคชะตากระมัง
อืมม น่ะ
ก็คงเพราะคุณชอบทะเล
ไปสิ
ไปทะเล
เราก็อยากไป
เพราะเกือบจำไม่ได้แล้ว ว่า
ครั้งสุดท้ายที่ไปทะเล คือ
เมื่อไหร่กันนะ??
เเล้ววันนี้ มันเป็นไปไม่ได้
.....
เจ็บนะคะ
มิ้นไม่อยากล๊อคได ไม่อยากเปลี่ยนได
เเต่ยังไงก็ คิดว่าเค้าน่าจะเข้ามาอ่าน
เลยต้องทำเป็นเเข็มเข็ง
ที่จริงมิ้น รู้สึก เเย่ไม่น้อย