.. .

 

 

 

 

 

ชีวิต...

ทั้งที่เราคือเรา และเราก็ใช้ชีวิตของเรานี้ด้วยตัวเราเองทุกวัน.. . ทุกวัน

หากบางครั้งกลับน่าแปลกใจ

เพราะเมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่ามีความเปลี่ยนแปลงของตัวเราไปอย่างมากมาย

โดยเฉพาะความรู้สึก - นึก - คิด 

 

 

เช้าวันหนึ่งที่ลืมตาตื่นขึ้นตามวัฏจักรของคนทำงานประจำ

มองกระจกเห็นตัวเองในวูบแรกแล้วสมองก็ส่งคำถามออกมาว่า "ใคร"

จำไม่ได้.. . แม้กระทั่งเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก

 

 

นั่งทบทวนตัวเองโดยส่งคำ ถาม - ตอบ แบบที่ทำเสมอ

"จำได้ไหมว่าเมื่อวานทำอะไร?"

"จำได้ไหมเมื่อเดือนที่แล้วเป็นอย่างไร"

"จำชีวิตเมื่อปีที่แล้วได้ไหม?"

...

...

...

"จำห้าปีที่แล้วได้ไหม?"

 

"จำตัวเองเมื่อสิบปีที่แล้วได้หรือไม่"

...

...

...

ฉันไม่รู้ว่าถ้าเป็นคนอื่นคำตอบของคำถามจะเป็นเช่นไร

แต่คำตอบที่ผ่านการทบทวนตัวเองของฉันคือ ฉันจำตัวเองได้เป็นอย่างดี

จำได้ว่าเคยทะนงตนมากแค่ไหน

จำได้ว่าเคยกราดเกรี้ยวใส่คนอื่นที่ทำให้ฉันไม่ชอบใจอย่างไร

จำได้ว่าเคยร้องไห้แค่ไหนเมื่อเสียใจ - ผิดหวัง

จำได้ว่าเคยพยายามที่จะให้ตัวเองไม่หายใจอีกต่อไปกี่หนครั้ง

 

ทุกอย่างล้วน.. . ชัดเจน

เหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวันผ่าน

 

สิ่งต่างๆ และผู้คนที่ผ่านเข้า - ออกในฤดูกาลแห่งเวลาคงมีมนต์บางอย่าง

ที่ทำให้ทุกการกระทำ ทุกความรู้สึกที่ยังชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวานผ่านนั้นเปลี่ยน

เปลี่ยนทุกการกระทำที่ถูกส่งผลมาจากความรู้สึก

 

 

 

 

 

 

นานแล้ว...

หรืออาจจะนานมากแล้วด้วยซ้ำที่ฉันไม่ได้ใช้เวลาไปกับการนึกคิดเรียงร้อยตัวอักษร

เพื่อสื่อสะท้อนอารมณ์ส่วนตัวที่อยู่ภายใน

 

นานแล้ว...

หรืออาจจะนานมากแล้วด้วยซ้ำที่ฉันปล่อยเวลาให้หมดไปกับการใช้ชีวิตพนักงานประจำเต็มรูปแบบ

 

 

ระหว่างเวลา...

เหมือนฉันลืมใครต่อใครไปมากมายหลายคน

 

ระหว่างเวลา...

เหมือนฉันทำใครต่อใครที่เคยอยู่ในชีวิตหล่นหายไป

 

 

บางบุคคล...

ฉันไม่ตั้งใจ

 

บางบุคคล...

ฉันตั้งใจ

 

 

หากฉันรู้ดี และมั่นใจว่าฉันมีบุคคล "พิเศษ" ที่ไม่ว่าเวลาจะเดินทางไปยาวไกลแค่ไหน

หรือฤดูกาลแห่งเวลาจะร่ายมนต์ให้ใด - ใดผันเปลี่ยนไปอย่างไร

เหล่าบุคคล "พิเศษ" นี้.. . จะอยู่กับฉันเสมอ

 

 

 

 

 

เพียงแต่ฉันอยากถามบุคคล "พิเศษ" ของฉันว่า

"แล้วฉันเป็นบุคคลพิเศษ"ของคุณหรือเปล่า?"

 


หมายเหตุ :

หนึ่ง. เป็นเพียงการลองกลับมาเขียนในสำนวนแบบเดิมที่เคย - เคยเมื่อก่อนเท่านั้น
สอง. แรงบันดาลใจเกิดขึ้นเมื่อได้ฟังเพลง "ทันเวลา ; STAMP" จากไดอารี่ของคุณประภาคาร


 

 

 

 

ผู้หญิงโสมมข้างถนน*
24 ต.ค. 2011 เวลา 14:12 น.


ทุกตัวอักษรที่ปรากฏในไดอารี่ออนไลน์นี้ ถือเป็นลิขสิทธิ์ทางปัญญาของผู้เขียน ห้ามคัดลอกก่อนได้รับอนุญาตจากเจ้าของไดอารี่โดยตรง ไม่ว่ากรณีใด
เห็นชื่อ "คุณประภาคาร" เลยมาเสนอหน้า

ให้รู้ว่า "คุณ" ยังคงเป็น "บุคคลพิเศษ"

:)

000056
24 ต.ค. 2554 เวลา 16:22 น.
เฮ่ย ลืมไป ไอ่ที่ถามเนี่ย

ถามผมรึเปล่า

000056
24 ต.ค. 2554 เวลา 16:23 น.
ฉันสิ.. ไม่ค่อยจะจำอะไร.. ได้

-*-

มีความสามารถพิเศษเรื่อง ลืม ลืม
003210
24 ต.ค. 2554 เวลา 16:26 น.
จำไม่ค่อยได้อ่ะคะ มื้อที่แล้วกินอะไร ก็ลืมแล้ว ?!?!? สงสัยเสื่อม

แต่ยังชอบที่จะเห็นผู้หญิงคนนี้มีความสุขเหมือนเดิม

แบบนี้ เรียกว่า พิเศษ หรือเปล่า
Squre-icon
24 ต.ค. 2554 เวลา 18:45 น.
ประภาคาร : ถามๆ ถามคุณ ถามฝนพรำ ถามพี่โม้ พี่แจ๊ค ยูยู่ เล้ง และอีกหลายๆ คน(ที่ไม่ได้เข้ามาอ่าน)อ่อเพลงนี้เพิ่งเคยได้ยินครั้งแรกก็ที่ไดอารี่คุณนี่แหละ

ฝนพรำ : ที่จริงไอ้เรื่องขี้ลืมนี่ก็ลืมนะ แต่โดยมากที่ลืมมักเป็นจำพวกเรื่องประปรายน่ะ เช่น "เอ๊ะ เมื่อกี้ฉันว่าฉันจะพูดอะไรนะ" - -"

คุณเพื่อนเล่น : คุณก็ถือว่าพิเศษอยู่นะในโลกเสมือนของฉันน่ะค่ะ ^ ^
002255
24 ต.ค. 2554 เวลา 21:46 น.
เป็นเพลงที่ทำให้รู้สึกมาก

รู้สึกกับผู้คนรอบข้าง ชีวิตรอบข้าง และผู้คนที่จะผ่านเข้ามาในอนาคต

ว่างๆเราถ้าเดือนหน้าเราเข้ากรุงเทพ เม๊าท์กันหน่อยมั๊ย?
000234
25 ต.ค. 2554 เวลา 01:10 น.


ดีออก
แต่ยังไม่เคยฟังเพลงนี้เดี๋ยวต้องไปฟังก่อน

น้ำยังไม่ท่วมเหรอ

002117
3 พ.ย. 2554 เวลา 15:49 น.
ศูนย์พักพิงผู้ประสพอุทกภัย เปิดนะ
: p
005116
5 พ.ย. 2554 เวลา 00:43 น.
ยังติดตามอ่านอยู่เหมือนเดิมนะคะ
004796
22 พ.ย. 2554 เวลา 18:08 น.
สวัสดีปีใหม่ม่วง ขอให้สุขภาพแข็งแรง
..ด้วยความระลึกถึง..
000309
5 ม.ค. 2555 เวลา 15:48 น.
ถ้ามีโอกาส ร้อนนี้คงได้มานั่งดู มะม่วง ด้วยกันนะ ;)
003210
21 ม.ค. 2555 เวลา 13:14 น.
we are in diaryis.com family | developed by 7republic