.. .

 

 

 

 

 

ชีวิต...

ทั้งที่เราคือเรา และเราก็ใช้ชีวิตของเรานี้ด้วยตัวเราเองทุกวัน.. . ทุกวัน

หากบางครั้งกลับน่าแปลกใจ

เพราะเมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่ามีความเปลี่ยนแปลงของตัวเราไปอย่างมากมาย

โดยเฉพาะความรู้สึก - นึก - คิด 

 

 

เช้าวันหนึ่งที่ลืมตาตื่นขึ้นตามวัฏจักรของคนทำงานประจำ

มองกระจกเห็นตัวเองในวูบแรกแล้วสมองก็ส่งคำถามออกมาว่า "ใคร"

จำไม่ได้.. . แม้กระทั่งเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก

 

 

นั่งทบทวนตัวเองโดยส่งคำ ถาม - ตอบ แบบที่ทำเสมอ

"จำได้ไหมว่าเมื่อวานทำอะไร?"

"จำได้ไหมเมื่อเดือนที่แล้วเป็นอย่างไร"

"จำชีวิตเมื่อปีที่แล้วได้ไหม?"

...

...

...

"จำห้าปีที่แล้วได้ไหม?"

 

"จำตัวเองเมื่อสิบปีที่แล้วได้หรือไม่"

...

...

...

ฉันไม่รู้ว่าถ้าเป็นคนอื่นคำตอบของคำถามจะเป็นเช่นไร

แต่คำตอบที่ผ่านการทบทวนตัวเองของฉันคือ ฉันจำตัวเองได้เป็นอย่างดี

จำได้ว่าเคยทะนงตนมากแค่ไหน

จำได้ว่าเคยกราดเกรี้ยวใส่คนอื่นที่ทำให้ฉันไม่ชอบใจอย่างไร

จำได้ว่าเคยร้องไห้แค่ไหนเมื่อเสียใจ - ผิดหวัง

จำได้ว่าเคยพยายามที่จะให้ตัวเองไม่หายใจอีกต่อไปกี่หนครั้ง

 

ทุกอย่างล้วน.. . ชัดเจน

เหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวันผ่าน

 

สิ่งต่างๆ และผู้คนที่ผ่านเข้า - ออกในฤดูกาลแห่งเวลาคงมีมนต์บางอย่าง

ที่ทำให้ทุกการกระทำ ทุกความรู้สึกที่ยังชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวานผ่านนั้นเปลี่ยน

เปลี่ยนทุกการกระทำที่ถูกส่งผลมาจากความรู้สึก

 

 

 

 

 

 

นานแล้ว...

หรืออาจจะนานมากแล้วด้วยซ้ำที่ฉันไม่ได้ใช้เวลาไปกับการนึกคิดเรียงร้อยตัวอักษร

เพื่อสื่อสะท้อนอารมณ์ส่วนตัวที่อยู่ภายใน

 

นานแล้ว...

หรืออาจจะนานมากแล้วด้วยซ้ำที่ฉันปล่อยเวลาให้หมดไปกับการใช้ชีวิตพนักงานประจำเต็มรูปแบบ

 

 

ระหว่างเวลา...

เหมือนฉันลืมใครต่อใครไปมากมายหลายคน

 

ระหว่างเวลา...

เหมือนฉันทำใครต่อใครที่เคยอยู่ในชีวิตหล่นหายไป

 

 

บางบุคคล...

ฉันไม่ตั้งใจ

 

บางบุคคล...

ฉันตั้งใจ

 

 

หากฉันรู้ดี และมั่นใจว่าฉันมีบุคคล "พิเศษ" ที่ไม่ว่าเวลาจะเดินทางไปยาวไกลแค่ไหน

หรือฤดูกาลแห่งเวลาจะร่ายมนต์ให้ใด - ใดผันเปลี่ยนไปอย่างไร

เหล่าบุคคล "พิเศษ" นี้.. . จะอยู่กับฉันเสมอ

 

 

 

 

 

เพียงแต่ฉันอยากถามบุคคล "พิเศษ" ของฉันว่า

"แล้วฉันเป็นบุคคลพิเศษ"ของคุณหรือเปล่า?"

 

 

 

 

 

ผู้หญิงโสมมข้างถนน*
24 ต.ค. 2011 เวลา 14:12 น.