เ ห็ น แ ก่ ตั ว *

ฉันไม่รู้หรอกว่าว่าใครคิดอะไรยังไง

แต่ฉันเป็นพวกงดออกความเห็นเมื่อมีประเด็นเรื่องการเมือง

ว่าไปตามสันดา-นฉันเป็นพวกหดหัวอยู่ในกระดอง

ฉันไม่สามารถระบุตัวเองได้เลยว่าฉันสีไหน พวกไหน ใส่เสื้ออะไร

ฉันเป็นคนกรุงเทพฯ

แต่ฉันไม่ได้คิดว่าฉันคือคนกรุงเทพฯ

ฉันรู้แค่ว่าฉันเป็นคนไทย

ฉันนิยมความสงบถึงแม้ว่าความสงบนั้นจะทำให้ประเทศไม่พัฒนา หรือถูกมองว่าเป็นพวกเต่าล้านปี

ตอนกลุ่มแรกชุมนุมปิดถนน ปิดสถานที่นั้นที่นี้... ฉันก็ไม่ชอบ ออกจะรำคาญด้วย

เพราะฉันโดนผลกระทบโดยตรงจากการเดินทางไปทำงาน

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะนิยมกลุ่มที่สองที่ทำอะไรในทิศทางที่พวกเขาว่าใกล้เคียงกัน

และตัดพ้อสังคมเสมอว่าโดนสองมาตรฐาน

แม้ว่าเอาตามจริงครั้งนี้ ส่วนตัวฉันมันไม่มีอะไรที่ส่งผลกระทบต่อการดำรงชีวิตเลยก็ตาม

หลังมีข่าวออกมาว่าแกนนำผู้ชุมนุมเข้ามอบตัวกับทางการ

พนักงานขับรถคนหนี่งในบริษัทของฉันก็ลุกขึ้นมาร้องตะโกนลั่นออฟฟิส

“แกนนำแพ้ ผู้ชุมนุมไม่แพ้เว้ย... ดีเผามันให้หมดทั้งเมืองเลย

เผื่อมีการประมูลงานสร้างใหม่ บริษัทเราจะได้ได้งานอีก”

แน่นอนสิ่งที่คนทั้งออฟฟิสรู้คือ...

วันทำงานพนักงานขับรถคนนี้เป็นพนักงานบริษัท

แต่วันหยุดเขาทำหน้าที่มุ่งมั่นในการเป็นการ์ดผู้ชุมนุม

คนที่ได้ฟังประโยคจากปากคนขับรถนั้น บ้างบึ้ง บ้างยิ้ม บ้างเงียบ

ฉันเข้าใจของฉันเองว่า

ภาวะเช่นนี้คงไม่มีใครอยากต่อความยาวสาวความยืดเท่าไหร่นัก

“เกลียดมัน อิอึ่งอ่างปากแดง”

พนักงานขับรถคนนั้นพูดต่อ

คนที่ได้ยินบางคนทำหน้างงว่าอึ่งอ่างปากแดงคือใคร

ซึ่งฉันเองก็เป็นหนึ่งในคนที่งง แต่มีคนรู้มากอธิบายให้เข้าใจถึงความหมายของอึ่งอ่างปากแดง

โอเค... ใครจะเกลียดใคร ใครจะรักใคร

บอกตามตรงอย่างไม่อายว่าฉันเห็นแก่ตัวเกินกว่าที่จะสนใจ

แต่...

ย้อนกลับมา

“แกนนำแพ้ ผู้ชุมนุมไม่แพ้เว้ย... ดีเผามันให้หมดทั้งเมืองเลย”

เสียงที่ลอยมากระทบโสตประสาทประโยคนี้ทำให้ฉันเกิดคำถามขึ้นโดยอัตโนมัติ

“พี่คะ ถ้าไฟมันลามไปไหม้บ้านพี่วอดทั้งหลัง ใครชนะคะ?”

...

ทิศทางการเมืองใหม่อย่างฝ่ายแรกว่า...

ถ้าได้มาโดยที่มีคนตาย และประเทศเสียหาย... ฉันไม่อยากได้

ทิศทางการเมืองอย่างฝ่ายหลัง...

ถ้าได้อะไร ๆ คืนกลับมาโดยต้องแลกกับคนตาย และประเทศเสียหาย

ฉันก็ไม่อยากได้เหมือนกัน

ฉันแค่คิด... คิดอย่างคนเห็นแก่ตัวว่า

กลับไปเป็นอย่างเก่าดีกว่าไหม...

ถึงจะเป็นการเมืองล้าหลังที่โกงกินคอรัปชั่นกันแบบเงียบ ๆ หรือแบบเอิกเริก

ถึงท้ายที่สุดแล้วประเทศจะถดถอยล่มจมล้มละลาย

โดยน้ำมือของผู้มีอำนาจที่มองเห็นประเทศเป็นสมบัติผลัดกันชมก็เอาเถอะ

อย่าตีกัน อย่าทะเลาะกัน อย่าเผาบ้าน อย่าทำลายบ้าน อย่าเป็นคนไทยที่รบราฆ่ากันเอง

ก็พอ...

คำถามคือ :  มีใครจะเห็นแก่ตัวได้เท่าฉันอีกไหม?